คำอุทานคืออะไร ความหมาย ลักษณะของคำอุทาน ตัวอย่างคำอุทานมีอะไรบ้าง

คำอุทานในภาษาไทยมีลักษณะอย่างไร คำอุทานคืออะไร ความหมายของคำอุทาน ลักษณะของคำอุทาน หน้าที่ของคำอุทาน ตัวอย่างคำอุทานมีอะไรบ้าง

คำอุทานคืออะไร ความหมาย ลักษณะของคำอุทาน ตัวอย่างคำอุทานมีอะไรบ้าง

คำอุทานนั้นเป็นคำชนิดหนึ่ง ที่หมายถึงคำที่มนุษย์เปล่งออกมาเพื่อแสดงถึงอารมณ์ต่างๆ เช่น ดีใจ เสียใจ เศร้า กลัดกลุ้ม เจ็บปวด สงสาร ตื่นเต้น เป็นต้น ซึ่งคำอุทานนั้นปกติเป็นคำที่ไม่มีความหมาย และเป็นคำที่อยู่ต่อหน้ารูปประโยค ซึ่งจะตามด้วยเครื่องหมายอัศเจรีย์ (!) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ที่สร้างขึ้นมากำกับว่าคำดังกล่าวเป็นคำอุทานหรือไม่ เมื่อเห็นเครื่องหมายดังกล่าวหลังคำใด สามารถกล่าวได้ว่าคำนั้นเป็นคำอุทานนั่นเอง

คำอุทานนั้นสามารถแบ่งออกเป็น 2 ชนิดดังนี้

1. คำอุทานที่ใช้บ่งบอกอาการ เป็นคำอุทานที่จะใช้ในกรณีที่อยากจะแสดงอาการหรือความรู้สึกต่างๆ ของผู้พูด ดังต่อไปนี้

– อาการดีใจ มักนิยมใช้คำว่า เฮ้ เย้ ยะฮู้ ไชโย เป็นต้น เช่น ไชโย! ปีนี้ได้ของขวัญปีใหม่เป็นโทรศัพท์มือถือ
– อาการตกใจ มักจะนิยมใช้คำว่า ว้าย วุ้ย แหม ตายแล้ว ตายจริง เป็นต้น เช่น ว้าย! มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยนะ
– อาการแปลกใจ หรือประหลาดใจ นิยมใช้คำว่า หือ หา เอ๊ะ เฮ้ย เป็นต้น เช่น เอ๊ะ! ฝนตกหน้าหนาวด้วยเหรอ
– อาการเจ็บปวด นิยมใช้คำว่า โอ้ย เอ้ย อุ๊ย โอย เป็นต้น เช่น โอ้ย! ฉันเดินชนโต๊ะ
– อาการรับรู้ รับทราบ เข้าใจ นิยมใช้คำว่า อ๋อ เออ อือ อ้อ เป็นต้น เช่น อ้อ! ยายน้อยเองหรอกหรือ
– อาการโกรธเคือง เคียดแค้น ใช้คำว่า ชิชะ แหม ชะ หนอย หนอยแหน่ หนอย! ใครทำแก้วน้ำฉันแตก
– อาการสงสาร ใช้คำว่า โธ่ โธ่เอ๋ย พุทโธ่ อนิจจา เช่น โธ่! สงสารหมาตัวนี้จัง
– อาการร้องเรียก ใช้คำว่า เฮ้ย นี่ เฮ้ เช่น เฮ้! นายคนนั้นน่ะ มานี่หน่อย
– ฯลฯ

2. คำอุทานเสริมบท เป็นคำอุทานชนิดหนึ่ง ที่มักใช้ในการเป็นสร้อยคำ ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็นคำที่ไม่มีความหมาย แต่จะใช้ในการเชื่อมรูปประโยคให้ดูสวยงาม เช่น

– หน้าหนาวแบบนี้เล่นเอามือไม้สั่นไปหมดเลยนะ
– ไปใส่กางกุ้งกางเกงให้เรียบร้อย
– หัดมีสัมมาคารวะกับครูบาอาจารย์บ้าง
– หน้าฝนแบบนี้ระวังงูเงี้ยวเขี้ยวขอบ้างก็ดีนะ
– อย่าหัดเป็นคนโกหกพกลมเชียว
– มีสตุ้งสตางค์ใช้บ้างหรือเปล่าลูก
– ฯลฯ

หน้าที่ของคำอุทาน นั้นมีดังต่อไปนี้

– ใช้เป็นคำที่แสดงความรู้สึกหรืออารมณ์ของผู้พูด ณ ขณะนั้น เช่น ตายแล้ว! ฉันลืมเอาเอกสารสำคัญมาจากบ้าน , อ๋อ ! นี่เป็นหนังสือที่เพิ่งซื้อมาใหม่ , โอ้ย! ใครเหยีบเท้าฉัน เป็นต้น

– ใช้เป็นคำที่เพิ่มน้ำหนัก หรือสร้อยให้กับคำอื่นๆ โดยมากมักจะเป็นคำอุทานประเภทเสริมบท เช่น ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาเลย , อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของฉันนะ เป็นต้น

– ใช้เป็นคำสำหรับการทำให้ประโยค ในบทประพันธ์ หรือวรรณคดีเกิดความสลวย เช่น กอเอ๋ย กอไก่ , เด็กเอ๋ยเด็กดี เป็นต้น